يکشنبه ۲۵ تير ۱۳۸۵‏‎ ‎
پيام اکبر گنجی به شرکت‌کنندگان در حرکت اعتراضی جهانی برای آزادی زندانيان سياسی ايران
دوستان عزيز، پويندگان راه آزادی، به‌عنوانِ يک همراه، به عنوان کسی که سالها در زندان بوده و ارزش و تأثير تلاش در‎ ‎
دفاع از زندانيان سياسی را مي‌داند، به‌عنوانِ کسی که بسياری از زندانيان سياسی کنونی را شخصا مي‌شناسد و به ‏همه‌ی آنان، چه مشهور و چه گمنام، بی توجه به اين که‎ ‎چه گرايش عقيدتی و سياسی دارند، مهر مي‌ورزد و بر گاهی ‏و عزمشان ارج مي‌نهد، لازم‎ ‎مي‌دانم از اين که پيشنهاد مرا برای برپايی اعتصاب غذای سه روزه در شهرهای مختلف‎ ‎پذيرفتيد، تشکر کنم و بگويم که از شور و همبستگی و آزادي‌خواهی شما بسيار نيرو‎ ‎گرفتم و هر جا امکان گفتگوی ‏مستقيم با شما ميسر شد، از شما بسيار آموختم. با شور و‎ ‎شعف شرح فعاليتهای شما را مي‌خوانم و پيامهای ‏تلفني‌تان را از نقاط مختلف جهان‎ ‎مي‌شنوم. اهميت حرکت اعتراضی کنونی که با همت شما دوستان و ياری مردم ‏شريف ايران‎ ‎صورت گرفت، در پيوند مشخصی است که ميان مبارزات آزادي‌خواهانه‌ی داخل و خارج برقرار‏‎ ‎شد. در تهران ‏اعتصاب شد، در آنکارا، استانبول، سيدنی، تورنتو، مونترآل، استکهلم، وين، لندن، کلن، هامبورگ، برلن، پاريس، ‏بروکسل، آتلانتا، سانفرانسيسکو، نيويورک، لس‌آنجلس، شيکاگو، سانفرانسيسکو و بسياری شهرهای ديگر نيز. ‏هستند درشهرستانهای ايران کسانی که حتّی يک تنه به صورتی سمبليک با مبارزه‌ی ما همراهی کردند و هستند‎ ‎ايرانيانی که در نقطه‌ای دورافتاده در آمريکا يا استراليا به همين صورت به مبارزه‌ی ما پيوستند. اين پيوند ميان داخل و ‏خارج و اين ميان ايرانيان در سرتاسر جهان را ارج‎ ‎بگذاريم و در تحکيم آن بکوشيم. مبارک باد اين پيوند‎!‎
همه مي‌پرسند که مبارزه را چگونه ادامه دهيم. در پس اين پرسش اين خواست اکيد وجود‎ ‎دارد که بايستی ادامه ‏دهيم، آن هم با حفظ اين پيوندی که برقرار شده است. به نظر من‎ ‎حفظ اين پيوند و تحکيم آن وظيفه‌ی مقدم ماست. ‏شبکه‌های ارتباطي‌مان را بايد گسترش‎ ‎دهيم و مدام جمعهای بيشتر و نفرات بيشتری را به درون آن فراخوانيم‎.‎
مسلما مي‌توانيم و بايد سازماندهی شبکه‌ای خود را بهبود بخشيم و حرکتهای بعدی را با‎ ‎تدارک بهتری انجام دهيم. ‏خوب است که همه‌ی دوستان جمع‌بندي‌شان را به هم اطلاع دهند‎ ‎و از تجربه‌های هم بياموزند. برای حرکت کنونی ‏فرصت بسيار کمی برای تدارک و‎ ‎سازماندهی وجود داشت. من مايل بودم که بلافاصله پس از ورود به نيويورک در برابر‎ ‎مرکز سازمان ملل متحد دست به اعتصاب غذای سمبليک برای جلب افکار عمومی به وضعيت‎ ‎زندانيان سياسی ايران ‏بزنم. موضوع را با هر کس که مطرح کردم با پيشنهاد برای همراهی مطرح شد. اين گونه بود که حرکت پروبال گرفت و ‏جهان‌گستر شد. شور بسياری وجود مرا‎ ‎فراگرفت، آنگاه که خبر شدم بسياری از دوستان در داخل ايران نيز ايده را نيکو‎ ‎
يافته‌اند و جمعی از آنان، علي‌رغم همه محدوديتها و خطرات، بر آن شده‌اند گرد آيند‎ ‎و به اعتصاب و اعتراض پردازند. به ‏اين دوستان، به ديگر ياوران در سرتاسر جهان و به‎ ‎همه‌ی نيروهای تحول‌خواهی که اين حرکت فراموش‌نشدنی را ‏سامان دادند و پيش بردند، درود مي‌فرستم. اميدوارم اين جبهه‌ی تحول‌خواهی مدام استوارتر و گسترده‌تر شود‎.‎

حقوق بشر ايده‌ی راهنمای ما و تحقق آن خواست ثابت ماست. يک آماج مقدم ما در اين‎ ‎مسير آزادی همه‌ی زندانيان ‏سياسی است. ما خواهان آنيم که هر کس که به دليل عقيده‌ی سياسي‌اش و خواست سياسي‌ای که پيگری آن جزو ‏حقوق اوليه شهروندی وی است، در بند‎ ‎افتاده، به فوريت و بي‌هيچ و قيد و شرطی از زندان آزاد شود. اين که ما در ‏حرکت‎ ‎سياسی سه‌روزه‌ به طور مشخص از سه نفر نام برده‌ايم و آزادی آنان را طلب کرده‌ايم، صرفا به خاطر اين بوده ‏که به خواست عمومی خود صورت مشخصی بدهيم و به اين خاطر سه‎ ‎نفر برجسته شدند که در بيدادگاههای حکومت ‏هنوز حکمی برای آنان صادر نکرده‌اند و در‎ ‎بلاتکليفی مطلق به سر مي‌برند.آنان اکنون در سلول انفرادي‌اند و زير فشار و‎ ‎
شکنجه‌اند. من اکنون که اين پيام را برای شما مي‌نويسم به تک‌تک زندانيان سياسی مي‌انديشم، به همبندم ناصر ‏زرافشان، به نماد مصاف داد و بيداد در ايران عباس‎ ‎اميرانتظام، به طبرزدی، به تک تک دانشجويان در بند در تهران و ‏شهرستانها، به زنان‎ ‎آزاديخواه و حق‌طلبی که در مواردی بسيار بهانه‌ی ستم بر آنان ظاهرا غيرسياسی اما در‎ ‎واقع ‏عميقا سياسی است، به دستگيرشدگان اخير در آذربايجان، به زندانيان کُرد، به‎ ‎طلبه‌ها و روحانيونی که منتقد حاکميت ‏اند و در زندانهای ويژه به طور ويژه‌ای بر‎ ‎آنان ستم مي‌کنند. ايران يک مجمع ‌الجزاير زندان‌گونه است؛ انسانها، کتابها، ‏روزنامه‌ها، نواهای شادی و هر صدا و نماد آگاهي‌بخش در بند اند. ما خواهان آزادی همگانی هستيم: آزادی انسان، ‏آزادی قلم، آزادی شادی، آزادی زندگی، آزادی برای رشد و‎ ‎آگاهی، آزادی برای همبستگی و مسؤوليت‎.‎
بار ديگر به همه درود مي‌فرستم و دست تک‌تک شما را مي‌فشرمهمراه و برادر شما
اکبر گنجی
نيويورک، ۱۶ ژوييه، در روز سوم اعتصاب غذا‏‎ ‎