عکس های عاشقانه از زندان زنان

۵ اسفند ۱۳۹۰ | چاپ چاپ

میهن ـ مینا تهرانی: همه چیز از یک عکس آغاز شد عکسی که پس از سال‌ها پنهان کردن زن در پستوی خانه حالا دستش  را عاشقانه می فشرد و از پله های وزارت کشور دوش به دوش پایین می‌آمد تا  برابری زن و مرد را با یک تصویر فریاد بکشد. اولین سیاست مدار ایران پس از انقلاب اسلامی که دست همسرش را در برابر دوربین های عکاسی  گرفته بود. شاید در کشورهای دیگر این صحنه یک روزمرگی ساده باشد اما در ایران ما داستان شکستن یک تابو بود.

حالا پس از دو سال تنها  برابری که عادلانه میان زنان و مردان تقسیم شد حبس بود و حصر، بازداشت بود و تهدید پرت شدن از پل بود و گلوله و مراسم تدفین شبانه و مخفیانه.

زهرا رهنورد همسر میرحسین موسوی کاندیدای معترض به نتیجه انتخابات ریاست جمهوری ۸۸ همان زنی که صدای  اعتراضش بارها رساتر از همسرش به گوش معترضین و حاکمان جمهوری اسلامی رسید شاید سرشناس ترین زندانی سیاسی ایران در دو سال گذشته باشد.

زندانی در بن بست اختر، بدون محاکمه، بدون ملاقات و یک بازداشت غیر قانونی تمام عیار. شاید هر زندانی سیاسی با گرفتن حکم دادگاه حداقل روزها را تا آزادی بشمارد اما او و بسیاری از تحلیل گران شاید بر این باور باشند که روز آزادی زهرا رهنورد و همسرش روز پایان تاریکی هاست.

تا قبل از انتشار خبر آخرین مکالمه تلفنی رهنورد و دخترانش می پنداشتم او اگر حق ملاقات ندارد، اگر حکم ندارد اگر از حق تماس با خانواده اش محروم شده این شانس را دارد که هنوز هم دست در دست مردی باشد که عاشقانه دوستش دارد اما گویا مدتی از هم صحبتی با همسرش نیز منع شده بود و هنوز هیچ کس نمی داند در بن بست اختر بر او و همسرش چه می گذرد. هر چه هست هنوز نتوانسته صدای رسای او را خاموش کند که هر تماس کوتاه و چند ماه یک بارش با بیرون خبر از ایستادگی می دهد و امید به روزهای خوب آینده.

رهنورد دخترانش را راهی خانه بخت کرده و شاید مادرانگی هاش اندکی آرام بگیرد اما زنی پشت میله های زندان مادرانگی هاش را به دوش می کشد که کودکانش در سرمای زمستان و گرمای تابستان برای دیدنش بی تابی می کنند.

نسرین ستوده، در تاریخ ۱۳ شهریور ۱۳۸۹  به اتهام اقدام بر علیه امنیت ملی و تبلیغ بر علیه نظام بازداشت و به زندان اوین منتقل شد بیست سال محرومیت از وکالت، ممنوعیت خروج از کشور و حکم سنگین یازده سال حبس تعزیری حاصل تلاش او برای حق خواهی زنانه اش بود. برای حرفه ای که  او را روزی در دادگاه در مقام دفاع از یک جنایتکار هم باید بپذیرد حالا باید به جرم دفاع از زندانیان سیاسی و اجتماعی در محبس چشم به راه ملاقات کودکانش باشد. زنی که سال ها برای دفاع از حقوق کودکان تلاش کرد حالا گاه از دیدار فرزندان خود هم محروم می شود. به تازگی دخترک ۱۲ ساله ستوده که با لباس مدرسه به دیدار مادر رفته بود به خاطر بدحجابی اجازه دیدار مادر را نگرفت و در سرمای زمستان در کنار برادر ۴ ساله اش اشک ریخت.

اما از ستوده هم عکسی به یادگار ماند که نماد دیگری بود از عشق‌ و ایستادگی ، در طی محاکمات نسرین ستوده ، در کانون وکلا وی در حالی که دست بند به دست داشت ، دستان خود را بر گردن شوهرش رضا خندان انداخت ، از این صحنه عکسی گرفته شد که به عنوان یکی از عکس های سال ۲۰۱۱ ثبت شد. حکایت عکس های عاشقانه و حبس های زنانه در ایران پس از انتخابات ریاست جمهوری کم نیست.

بهاره هدایت، که از جمله زندانیان سیاسی دستگیر شده پس از انتخابات بود در کنار دیگر رهبران دفتر تحکیم وحدت به زندان طولانی‌ مدت محکوم شد. دادگاه تجدیدنظر حکم قطعی وی را “۹ سال و نیم” حبس اعلام کرد که سنگین‌ترین حکم قضایی است که از ابتدای تاسیس انجمن‌های اسلامی دانشگاه‌ها برای یکی از اعضای این تشکل‌ها صادر شده است.

اتهامات وی فعالیت تبلیغی علیه نظام، مصاحبه با رسانه‌های بیگانه، توهین به رهبر، توهین به رییس جمهور، اخلال در نظم عمومی از طریق شرکت در تجمعات غیرقانونی، ورود غیرقانونی و تخریب درب دانشگاه امیرکبیر هنگام ورود مهدی کروبی به این دانشگاه، از سوی قاضی مقیسه عنوان شد. وی در کل به ۷ سال و نیم زندان بابت این اتهامات محکوم شده است، هم‌چنین حکم دو سال حبس تعلیقی  هدایت به اتهام اقدام علیه امنیت از طریق برگزاری تجمع ۲۲ خرداد سال ۸۵ نیز به اجرا درآمده و به این حکم اضافه شد. این حکم در دادگاه تجدیدنظر شعبه ۵۴ دادگه انقلاب در تیر ماه ۱۳۸۹ نیز به تایید رسید.

نامه های عاشقانه او به همسرش و عکس هایی از  آنها شاید این روزها تنها دل خوشی امین محمودیان باشد که هر از گاهی در صفحه فیس بوکش منتشر می کند.

اما این میان دختری بازداشت شد که شاید جذاب ترین عکس عاشقانه اش، عکسی بود که یک ظرف بزرگ سیمان را روی سرش گرفته بود و تمام سر و صورتش رنگی و سیمانی بود.او  شیوا نظرآهاری بود، در حال تعمیر ساختمان جمعیت حمایت از کودکان کار و خیابان. عاشقانه های شیوا با کودکان کار و خیابان تقسیم می شد. دختری جسور و پرشور که جزو اولین زنان بازداشت شده پس از انتخابات ریاست جمهوری است او حوالی ساعت ۱۳:۳۰ روز یک شنبه، ۲۴ خرداد ماه ۱۳۸۸، توسط نیروهای اطلاعاتی در محل کار خود بازداشت شد. او  از سوی شعبه ۳۶ دادگاه تجدیدنظرتهران، به تحمل ۴ سال حبس تعزیری، تبعید به زندان شهر کرج و ۷۴ ضربه شلاق محکوم شد. حکم شلاق، حکمی بود که در کمال ناباوری برای سمیه توحیدلو که تقرین هم زمان با شیوا نظرآهاری بازداشت شده بود اجرا شد.

داستان عکس های عاشقانه به همین جا ختم نمی شود. دو زن روزنامه نگار دیگر را هم باید به این لیست افزود ژیلا بنی یعقوب و مهسا امر آبادی.

دو روزنامه نگار زن با دو همسر روزنامه نگار زندانی.

ژیلا بنی یعقوب ۳۰ خرداد ۱۳۸۸ به همراه همسرش بهمن احمدی امویی بازداشت شد. دادگاه انقلاب اسلامی به ریاست قاضی ییر عباسی، ژیلا بنی یعقوب روزنامه نگار را به یک سال حبس تعزیری و ۳۰ سال محرومیت از روزنامه نگاری محکوم کرد.

همسر وی بهمن احمدی امویی در دادگاه بدوی به به ۷ سال زندان و در دادگاه تجدید نظر به تحمل ۵ سال حبس قطعی محکوم شد. حال شاید یک سال حبس ژیلا بنی یعقوب درست زمانی که همسرش نیز در زندان روزگار می گذراند کار را سخت تر کرده و آن دو را از دیدار هم محروم کند.

مهسا امرآبادی هم درست وضعیت ژیلا بنی یعقوب را دارد همسر او مسعود باستانی است که بلاخره پس از دو سال چندی پیش توانست در بیمارستان بستری شود و برای اولین بار در این دو سال همسرش را رو در رو بدون شیشه و دیوار ملاقات کند.

مهسا امرآبادی پس از اعتراضات مردم ایران به نتایج انتخابات ریاست جمهوری (۱۳۸۸)، در خرداد ۱۳۸۸ بازداشت و بیش از ۶۰ روز را در زندان به‌سر برد. برای بار دوم به همراه با فخرالسادات محتشمی‌پور و شهین جهادی در جریان اعتراضات جنبش سبز در ۱۰ اسفند ۱۳۸۹ در اعتراض به حبس خانگی میرحسین موسوی، مهدی کروبی و همسرانشان بازداشت شد که پیش از عید نوروز ۱۳۹۰ آزاد شد.

امرآبادی در ۲۲ خرداد ۱۳۹۰، به اتهام فعالیت تبلیغی علیه نظام از طریق مصاحبه و گزارش‌ از سوی شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب اسلامی به ریاست قاضی مقیسه به یک سال حبس محکوم شد. که این حکم در دادگاه تجدید نظر نیز تایید شد.

خداحافظی عاشقانه مهسا امرآبادی و همسرش در بیمارستان سینا حکایتی است که شاید روزی در کنار نامه های عاشقانه بهاره هدایت به همسرش در تاریخ عاشقانه های زندان ثبت شود.

قصه زنان زندانی سیاسی ایران به همین جا ختم نمی شود اسامی بسیاری از جمله هنگامه شهیدی، مهدیه گلرو، سمیه توحیدلو، بسیاری از زنان روزنامه نگار، فعال سیاسی، اجتماعی و مدافعین حقوق زنان این روزها یا در زندان روزگار می گذرانند یا با منتظر رای دادگاه تجدید نظر در انتظار اجرای حکم هستند . مرضیه رسولی و پرستو دوکوهکی آخرین زنان روزنامه نگار ایرانی هستند که به تازگی بازداشت شده و در انفرادی های اوین روزگار می گذرانند.

در امتداد عصیان

در امتداد صلح

زن، همچو پل

با دستان پر توانت بنشان نهال نازک فردای تازه را

تا ریشه گسترد و بارور شود، میوه دنیای روشنی

آکنده از برابری

آکنده از عدالت و آزادی

پر از کرامت انسانی

این مطلب را به اشتراک بگذارید:
balatarin cloob viwio Donbaleh Twitter Facebook Google Buzz Google Bookmarks Digg yahoo Technorati delicious

صفحه اى ديگر:

About admin