محمدجواد اکبرین: سه حادثه بمبگذاری در پایتخت های هند، گرجستان و تایلند به فاصله یک روز به وقوع پیوست وگواهی پلیس در هر سه حادثه، نشان از هدف گرفتن دیپلمات های اسرائیلی و ردپای ایرانی دارد. مقامات اسرائیل، فرصت را مغتنم شمرده اند تا توجه جهان را به آنچه «ادامه رویه تروریستی جمهوری اسلامی» می خوانند جلب کنند. سخنگوی وزارت امور خارجه ایران و چند نماینده عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس و رسانه های حکومتی هم هیچ فرصتی را برای توضیح و تکذیب از دست نمی دهند. در این میان وزیر دفاع جمهوری اسلامی هم حرف حساب می زند؛ آنجا که می گوید «اسرائیل دشمنان زیادی در نقاط مختلف جهان دارد و ممکن است که این حوادث از سوی هر گروه و افراد مختلفی صورت گرفته باشد».
پس چرا کسی این حرفها را باور نمی کند و ماجرا لحظه به لحظه به تهدید جدی تری علیه ایران تبدیل می شود و بر شعله مجنون جنگ می دمد؟
پاسخ بسیار روشن است؛ وقتی رهبر جمهوری اسلامی که قانون اساسی «تعیین سیاست های کلی نظام» را به او سپرده است در تازه ترین خطبه نماز جمعه اش (چهاردهم بهمن ماه جاری) اعلام می کند که: «بعد از این هر جا هر ملتى، هر گروهى با رژیم صهیونیستى مبارزه کند، مقابله کند، ما پشت سرش هستیم و کمکش میکنیم»؛ طبیعی است که ادعای دخالت ایران در ترورها منافاتی با حرف وزیر دفاع نداشته باشد و اصلا معلوم نیست وزیر دفاع چه چیزی را تکذیب کرده است.
وزیر دفاع می گوید ممکن است ترورها کار سایر دشمنان اسرائیل باشد؛ آیت الله خامنه ای هم می گوید هر کس علیه اسرائیل کاری کند ما کمکش می کنیم. مشکل از جهان نیست که میان این دو گزاره، منافاتی نمی بیند.
حکایت دیوانه و سنگ و چاه است که وقتی به جای رهبری مدبرانه، کا ربه لجبازی کودکانه می رسد و رجزی “بی پشتوانه ی داخلی و بین المللی” خوانده می شود، بادکنکی هم اگر در گوشه دیگر دنیا بترکد اصحاب همان دیوانه بزرگ، باید جمع شوند و آنوقت صدها مصاحبه و سخنرانی و مذاکره هم برای تبرئه کافی نیست.
در «بی پشتوانه» بودن حاکمیت همین بس که ۲۲ روز مانده به انتخاباتی که طیف وسیعی از جامعه تحریم اش کرده اند، مجبور است لشکر نظامی اش را در سراسر کشور منتشر کند و حضور خبرنگاران خارجی را ممنوع اعلام کند و مقاماتش اعلام کنند که مردم ۳۵ روز مانده به عید، قرار است به خرید بروند… تا مبادا جمعی حتی در پیاده رو هم کنار هم راه بروند، مبادا صدایی از کسی دربیاید و اگر درآمد مبادا خبرش به دنیا برسد.
