میهن ـ شهاب عموپور: «ما نمی خواهیم سینمای ایران به هیچ وجه تک صدایی باشد؛ به عنوان مثال این خیل عظیم مردم قهرمان ایران که در راه پیمایی ۲۲ بهمن حضور یافتند، چه سهمی در سینمای ایران دارند؟». “جواد شمقدری”، رئیس سازمان سینمایی کشور که چند روزی ست واحد معاونت سینمایی ارشاد را هم به اضمحلال کشانده، دیشب در اختتامیه سی اُمین جشنواره فیلم فجر با ایراد این سخنان گفت که می خواهد دوران جدید چند صدایی در سینمای ایران را در چنین برداشتی که از تکثر و چند صدایی دارد، رقم زند. وی در ترسیم دیگر جنبه های این فضای چند صدایی، گفت: «ما برای آرمان هایی انقلاب کرده ایم که سی و سه سال است پای آنها ایستاده ایم؛ اما این آرمان ها کمی در فضای سینمای ایران کم رنگ است و باید رونق یابد. همه ی افرادی که امروز سینما را نقد می کنند خوب است؛ اما وظیفه مهم تر آنها شکل دادن فرآیند و راهکارهایی است که حرکت انقلاب اسلامی در سینما بیشتر دیده شود».
“محمد خزاعی” دبیر سی اُمین دوره ی جشنواره نیز می گوید: «دوستی دارم که می پرسید جای ما و بقیه مردم (انقلابی) بر پرده سینما کجاست؟ گفتم آیا هنرمندان مقصرند؟ گفت نه اینها همان هنرمندانی هستند که انقلاب کرده و در انتخابات شرکت می کنند. گفتم پس مسئولین مقصرند؟ گفت نه، آنها هم چهره هایی انقلابی هستند. گفتم پس مقصر کیست؟ گفت ما یاد نگرفته ایم با هم گفتگو کنیم». وی به کمبود گفتگو در عرصه ارتباط بین مسئولان و سینماگران اشاره دارد.
اما یک ماهِ قبل بود که “جواد شمقدری”، با اجازه مسئول مافوق خود، “سید محمد حسینی” وزیر ارشاد، راه بر گفتگو با سینماگران بست و “خانه سینما” را به تعطیلی کشاند و همین ۱۰ روز پیش بود که “علیرضا سجاد پور”، رئیس نظارت و ارزشیابی سینمای ایران، راه تعامل با بسیاری از فیلمسازان که حتی حاضر بودند فیلم هایشان با جرح و تعدیل هم که شده، در جشنواره امسال به نمایش درآید را بست و آنها را سردر گم و معلق ساخت و همین چند شبِ پیش بود که “جواد شمقدری” در مقام معاونت سینمایی، حکم به انحلال این معاونت داد و راهی برای تعامل مجموعه ی سینمایی کشور با این زیر مجموعه ی وزارتخانه ای باقی نگذاشت و خودش بر مسند “سازمان سینمایی” کشور نشست. وی شب گذشته برای اینکه سایر کسانی که با اندیشه هایش آشنایی چندانی ندارند نیز به خوبی مفهوم چند صدایی مورد نظر وی را دریابند، گفت: «مرثیه سرایی در باره فیلم هایی که ما چندان با رویکرد آنها موافق نیستیم، فایده ای ندارد».
“جشنواره فیلم” که واژه ی جشن را با مفهومی شادی آفرین در درون خود حمل می کند، محملی ست برای دیدن آثار برتر سینمای کشور، به قضاوت نشستن در مورد آنها و لذت بردن از دیدار آنچه از تجمیع واقعیت و خیال بر پرده نقش بسته است. در چنین جشنی ست که بزرگان از حضور در آن خوشحالند و کوچکتر ها از بودن در کنار بزرگان و آموختن از آنها.
مشکلات جشنواره فجر امسال یکی دو تا نبود. از کناره گیری بسیاری از فیلمسازان وطنی از ساخت فیلم گرفته تا عدم توفیق مدیران در جذب بسیاری از فیلم های موفق و مورد نظر خارجی؛ از سر باز زدن بسیاری از مشاهیر سینمای ایران برای حضور در هیات های داوری و مراسم ویژه ی افتتاحیه و اختتامیه جشنواره گرفته، تا بهانه گیری چند سینماگر مشهور بین المللی و حضور نیافتن شان در ایران به هنگام برگزاری جشنواره؛ از حذف فیلم هایی با سوژه های گزنده ی اجتماعی گرفته تا سوت زدن های اعتراضیِ تماشاگران برای فیلم های پسندیده ی انقلابی؛ از متلک گویی های بازیگران به مدیران در هنگام دریافت جوایز؛ تا حس شاعرانگی وزیر نسبت به سینما و قرائت فرازهایی عجیب در بطن عرایض …
معروف است که اسکار و بسیاری از جشنواره های معروف و جهانیِ دیگر که به نمایش و قضاوت فیلم های اکران شده در ایام ماقبل از برگزاری آن جشنواره ها می پردازند، در حقیقت، کارنامه یک ساله ی یک بخش از سینما را با معیارهای خودشان ارزیابی می کنند. اما جشنواره فجر که برخلاف اکثر جشنواره های دنیا، فیلم هایی را قضاوت می کند که قرار است در سال بعد از آن تازه به نمایش گذارده شوند؛ در حقیقت سلیقه های سینمایی و جهت دهی های اصلی مدیران کشور به سینما را برای سال آینده روشن می سازد. نتیجه مدیریت مسئولان فعلی سینمای کشور در یک سالِ گذشته، به تولید فیلم ها و برپایی جشنواره ای با نمایش فیلم هایی ختم شد که بر اساس اخبار رسیده، بسیاری از آنها برای تماشاگران قابل تحمل نبود و به سوت زدن و هو کردن منجر شد. کارشناسان سینمایی بسیاری نیز بر کیفیت پایین بسیاری از آثار بخش مسابقه تاکید داشتند و کار بدانجا رسید که شب گذشته و در جریان اعلام اسامی برندگان جشنواره، اعلام شد که هیات داوران، هیچ فیلمی از سینمای ایران را شایسته دریافت “سیمرغ بلورین بهترین فیلم” ندانست و بنابراین سینمای ایران امسال به زعم خودِ داوران انتخاب شده از سوی مدیران هم، هیچ فیلم درجه یکی نداشت. حال باید دید با تغییرات پیش آمده در ساختار سینمایی کشور و راهبردهای جدید “جواد شمقدری”، رئیس سازمان سینمایی کشور و “سید محمد حسینی” وزیر ارشاد؛ سرنوشت سالِ در پیش روی سینمای ایران به کجا ختم خواهد شد.
وزیر ارشاد دیشب گفت: «سینما، سینماست! گرچه واقعیت دارد اما مستند نیست! گرچه با موسیقی عجین است امّا کنسرت نیست! گرچه با مد و لباس و گریم سر و کار دارد امّا سالن آرایش نیست! … باید گفت سینما، سینماست».
صفحه اى ديگر:
- سینمای أسفبار یا سینمای مقدس؟
- «احترامِ» گمشده
- یادداشت ویژه؛ شاهین نجفی،هیچ در هیچ
- “هفت”، هنوز نرفت
- حرف من حرفِ روز است: مرگ در سانسور
- هنر، پل دوستی عرب و ایرانی
- آفرین، شما شعر هم می گویید؟
- نشر چشمه «شامل لطف دولت» واقع نشد
- «خانه سینما منحل نشده؛ فقط مجوز ندارد»
- توضیح محمدجواد ظریف درباره مقاله «درجستجوی شعر سعدی بر سر در سازمان ملل»
