امین بزرگیان: بسیاری از دیدن جمعیت مردم در حمایت از حاکم (اجتماع فاشیستی) با بی توجهی غیر مسئولانه ای می گذرند. معمولا علاقه داریم که بشنویم چگونه به دروغ وفریب و ساندیس، جمعیتی در خیابان ها جمع شده اند. این استثنا کردن مردم از “مردم” مکانیزم مشترک ما و حاکم در مواجهه با مردم است. چگونه می توان مردم را به داخل “مردم” کشاند. نه دی و بیست وپنجم خرداد را هیچگاه نمی توان به دیگری فروکاست. مکانیزم حذف مردم از “مردم” یا امر جزئی از کلیت، کلیت یا همان قدرت نهفته در مردم را لق می کند. ساختارها همواره اینکار را انجام می دهند؛ با بیماران، سالخوردگان، معلولان، دیوانه ها و غیره. تکه تکه کردن مردم تقلیل نیروی رهایی بخش به اجزایی بی قدرت است.
پرسشی می دود: چگونه می توان کارمندانِ شخص حاکم را مردم نامید؟ چگونه می توان نگهبانان قلعه را جزئی از جمعیت زیر آفتاب شهر دانست؟ آنها که در نه دی ۸۸ به خیابان ها آمدند، ماییم. آنها تصویری هستند از واقعیت زیستن ما “مردم”. تصویری اند از همکاری های ما در کلاه برداری و باد کردن شکم های پر از منافع شخصی . مردم نه دی، تصویر شفافی هستند از لحظاتی واقعی وتعفن برانگیز از “مردم”؛ همان مردم بیست وپنجم خرداد.
“مردم” را از مردم نمی توان زدود. جدا کرد. این، نوعی فرافکنی جمعی است. تنها باید صادقانه به چشمان واقعیت “مردم” خیره شد. مردم نه دی که هستند؟ خوب نگاه کنید. ماییم وقتی از کوچکترین کارها برای حذف دیگری فروگذار نیستیم؛ ما بی باتومها. این لحظه، لحظه نه دی بودگی ماست.
***
دشمن اصلی و هماورد استراتژیک، فاشیسم است. نه تنها فاشیسم تاریخی هیتلر وموسیلینی بلکه فاشیسمی که می تواند میل توده ها را به زشت ترین چیزها بسیج کند.فاشیسمی که در همه ماست. در ذهن و رفتارهای روزمره مان. اتفاقا زشت تر برای مایی است که آرزوی بهبودجامعه مان را داریم.مساله درباره مایی است که قدرت را دوست داریم.
ژیل دلوز/ کتاب ضد ادیپ
