میهن ـ شهاب عموپور: «سرقت آثار باستانی کشور ایران، نشانه درماندگی آمریکا در مقابل ملت ایران است» و «باید این حرکت آمریکا را به شدت محکوم کنیم». این تمام واکنشی ست که قانونگزاران مجلس شورای اسلامی ایران و برخی از اعضای رسمی و غیر رسمی دولت، توانسته اند نسبت به طرح اخیر یک سناتور آمریکایی از خود نشان دهند. طرحی که بر پایه آن آمریکایی ها قادر خواهند بود تا آثار فرهنگی تاریخی ایران که شامل اشیاء هزاران ساله موجود در موزه ها و دانشگاه های آمریکا هستند را به عنوان غرامتی که از دولت ایران طلب دارند، در اختیار گرفته و آنها را در حراجی هایشان به فروش برسانند.
اندکی پیش مدیران “سازمان میراث فرهنگی ایران” (که به تدریج پرونده های تخلفات مالی نیز برایشان در قوه قضاییه در حال گشودن است) پیش از آنکه مسئولیت های چند ماهه ی خود را به دست مسئولین فعلی این سازمان بسپارند، خبر دادند که در زمینه استرداد اشیاء و کتیبه های تاریخی ایران که در کشورهای غیر نگهداری می شوند، خبرهای خوشی دارند. با این حال با گذشت چند ماه از رفتن آن مدیران، نه تنها خبرهای بد نرفت و خبر خوشی نیز نرسید؛بلکه خبر رسید که طرح تازه ای از سوی یک سناتور آمریکایی به کنگره ارائه شده و در صورت تصویب آن، تمامی آثار ایرانی و عتیقه های موجود در دانشگاه ها و موزه های آمریکایی، قابل فروش خواهند بود.
در این فاصله چند نماینده مجلس ایران شروع به ناسزاگویی به آمریکا و تقبیح سیاست های آن به خاطر حراج تاریخ ملت ایران کردند و چند خبرگزاری دولتی نیز این طرح را گواهی دیگر برای دشمنی آمریکا با “مردم ایران” و تاریخشان دانستند.
هیچ یک از این خبرگزاری ها به یاد نیاوردند که در همین ایران و در جوار محافظان زنده و سرپای “تخت جمشید” و “پاسارگاد”، یکی شان را حک می کنند و می دَرَند و می بَرَند و دیگری را طوری لکه گیری می کنند که حتی اروپایی ها نیز از دوردست ها وصله پینه هایش را تشخیص می دهند و هیچ یک از خبرگزاری های دیگر نیز اجازه آن را نیافته اند تا بنویسند که اصل قضیه ی غرامت ها که مجلس و قوه قضاییه ی آمریکا از ایران طلب می کنند، چیست.
ماه مارس ۲۰۱۱ یعنی حدود ۱۱ ماه پیش، ایرانی های ساکن آمریکا و برخی از ایرانیان داخل وطن که از تصمیم دادگاه تجدید نظرشعبه هفت سیار در آمریکا باخبر شده بودند، شاد شدند چرا که دادگاه، دستور “حفظ و عدم اجازه حراج آثار باستانی ایران”، از جمله کتیبه های هخامنشی را صادر کرده بود.
شکایتی که در آن دادگاه مطرح شده بود، از رفتارهای دولت ایران و آسیب های وارده شده ناشی از این رفتارها بر آمریکایی ها بود. یکی از موارد شکایات آن بود که گروه فلسطینی “حماس” در اسرائیل بمب گذاری کرده و دولت ایران در جریان آن رویداد حامی حماس بوده است و خانواده های آمریکایی بسیاری در آن میان آسیب دیده اند. دادگاه های آمریکایی آن خانواده ها را مستحق دریافت غرامت مالی شناخته اند و از آنجا که دولت آمریکا روابط دیپلماتیکی با ایران ندارد و دریافت جریمه برایش امکان ندارد، می خواهد به صدها “لوح گلی” که در موزه های آمریکایی نگهداری می شوند و ارزش مادیشان بالغ بر میلیون ها دلار است، چوب حراج بزند تا بتواند غرامت آن خانواده ها را بپردازد. دادگاه مورد اشاره، این دادخواست را نپذیرفت و آثار ارزشمند و هزاران ساله ی ایرانی در دانشگاه ها و موزه های ایرانی به سلامت بر جای ماندند.
چند ماه پیش بود که خبر خروج سکه ها و شمشیرها و سِپرهای طلای قدیمی از درون موزه های داخل ایران و ذوب کردنشان توسط برخی از دست اندرکاران محافظ میراث و فرهنگ و فروششان به صورت شمش به خارجی ها به گوش رسید و البته زمزمه هایش به سرعت خاموش شد. اکنون اما و با بحران جدیدی که ایجاد شده و در تناقضی آشکار با رفتارهای مدیران سابق “سازمان میراث فرهنگی ایران”، این سازمان همچنان حفظ آثار فرهنگی و تاریخی را دغدغه خود اعلام کرده و برای آن همایش می گذارد. در روز پایانی این همایش که امروز برگزار شد، مساله تخت جمشید را مورد بررسی قرار گرفت و بعد از این همه سال سازمان میراث فرهنگی اعلام کرد که «مساله “حریم تخت جمشید” با ۱۱۵ اثر تاریخی و فرهنگی از سوی مسوولان و کارشناسان میراث فرهنگی استان فارس مطرح شد و مُهر تایید کارشناسانِ تعیین حریم را کسب کرد».
صفحه اى ديگر:
- سینمای أسفبار یا سینمای مقدس؟
- «احترامِ» گمشده
- یادداشت ویژه؛ شاهین نجفی،هیچ در هیچ
- “هفت”، هنوز نرفت
- حرف من حرفِ روز است: مرگ در سانسور
- هنر، پل دوستی عرب و ایرانی
- آفرین، شما شعر هم می گویید؟
- نشر چشمه «شامل لطف دولت» واقع نشد
- «خانه سینما منحل نشده؛ فقط مجوز ندارد»
- توضیح محمدجواد ظریف درباره مقاله «درجستجوی شعر سعدی بر سر در سازمان ملل»
