میهن ـ حامد فروتن: ساکنان محله های جنوب شهر تهران بیش از همه با مجموعه ای که مساحتی ۶۰۰ هزار متری را در کنار بهشت زهرا به خود اختصاص داده آشنایی دارند. راه آهن، نازی آیاد، یاغچی آباد، صالح آباد و… از جمله مناطقی اند که مردم آن در صورت سکونت طولانی مدت در آن خود شاهد بوده اند که از زمان درگذشت نخستین رهبر جمهوری اسلامی مراحل ساخت آرامگاه وی به چه شکلی پیش رفته است. در انتهای بزرگراه نواب و پس از ورود به اتوبان تندگویان تابلوها محل «حرم مطهر امام خمینی» را نشان می دهند. بنایی عظیم که از کیلومترها مانده به آن گنبدها و مناره هایش پیداست. معمولا از هزینه هایی که صرف ساخت «مرقد» آیت الله خمینی شده است کمتر اطلاعاتی از سوی مسئولان جمهوری اسلامی در اختیار مردم قرار می گیرد. با این وجود اما با نگاهی به مخارج هنگفتی که در مصلای امام خمینی تهران و دیگر اماکن مذهبی ایران صورت گرفته می توان حدس زد که هزینه های میلیاردی آرامگاه روح الله خمینی نیز در نگاه مردم تعجب آور باشد. رهبر جمهوری اسلامی با شعار تشکیل «حکومت مستضعفین» روی کار آمد اما مشخص شد که دست کم حجم عظیم فعالیت های عمرانی برای ساخت و تزئین «مرقد» وی رنگ و بویی از تحقق این شعار را با خود ندارد.
تبعیض در آرامگاه
سال گذشته اتفاق جالبی در سالروز پیروزی انقلاب ایران رخ داد. حسنی مبارک در روز ۲۲ بهمن در مصر سقوط کرد و جریان های نزدیک به هیات حاکمه در ایران که از ابتدا نیز نگاه مثبتی به مبارک نداشتند جشن انقلاب را با چاشنی سقوط مبارک برگزار کردند. پس از چند ماه که اخبار مربوط به بیماری و محاکمه وی بیشتر در فضای رسانه ای مطرح می شد سایت ها و روزنامه های اصولگرا با اشاره به آرامگاه شخصی مبارک آنرا نمادی از تجمل گرایی دیکتاتور معرفی کردند.
سبک و سیاق مطالب این رسانه ها به شکلی بود که نشان دهد مبارک میانه ای با مردم سرزمینش نداشته و حتی برای دوران پس از مرگ خود نیز بدنبال پول و تجمل است. سایت مشرق در خبری که در این باره منتشر کرده اشاره داشته است که در قاهره هر آرامگاه نباید بیش از ۴۰ متر مربع مساحت داشته باشد. در عین حال این رسانه ها چندین بار در فواصل زمانی مختلف آرامگاه ۷ هزار متر مربعی مبارک را برجسته کرده و با تاکید بر مدرن بودن معماری آن و سنگ های مرمر «فاخر» به کار رفته در این آرامگاه به تجمل گرایی دیکتاتور پیشین مصر تاختند. در این حال در «پرتال امام خمینی» ضریح، مناره ها، گنبدها و سنگ های به کار رفته در «حرم امام» نمادی از زیبایی معرفی می شوند. اکنون در آستانه دهه موسوم به دهه فجر در ایران و روزهای نزدیک به بیست و دوم بهمن هیچکدام از رسانه های اصولگرا که همواره خود را بر ضد تجمل نشان می دهند نه از هزینه های ساخت آرامگاه «امام خمینی» سخنی به میان می آورند و نه می نویسند که چه شد که برای ساخت آرامگاه «رهبر مستضعفین جهان» هزینه های میلیاردی صورت گرفت.
در گزارش هایی که رسانه های حکومتی ایران درباره طرح های توسعه «حرم مطهر» منتشر کرده اند غالبا رفاه حال زائران دلیل اقدامات عمرانی فراوان در آرامگاه آیت الله خمینی اعلام می شود اما با این توضیحات نیز نمی توان به آسانی از کنار سویه های سیاسی و ارزش گرایانه تصمیم به ایجاد این مجموعه گذشت. هیچ یک از رسانه های حکومتی و چهره های نزدیک به نظام به این سوال پاسخ نداده اند که چرا ساخت هر مکان و بنایی که نام «امام خمینی» را در پسوند خود دارد لزوما با مخارجی گزاف همراه است. این سوال نه درباره کشورگشایان تاریخ و پادشاهان تجمل گرای قرون گذشته بلکه در خصوص شخصیتی، محلی از اعراب دارد که خود و هوادارانش «پابرهنگان»، «مستضعفان» و «مظلومان» را ترجیع بند نام حکومت مدنظرشان می کردند.
فرودگاه امام خمینی، مصلای امام خمینی تهران که نمونه های کوچک تر آن در شهرهای دیگر ایران نیز احداث و یا در حال ساخت هستند به همراه «حرم امام» از جمله اماکن و بناهایی هستند که علاوه بر طولانی بودن زمان آماده سازی شان و هزینه هنگفت مصروف شده در ساخت آنها اخبار و حواشی ای دیگری نیز داشته اند. این حواشی معمولا زمانی بروز پیدا می کنند که جریان های سیاسی نزدیک به حکومت در ایران با یکدیگر اختلاف پیدا کنند. آنجاست که یکدیگر را متهم به «کلاهبرداری»، «دزدی» و یا «اختلاس» در چنین پروژه هایی می کنند. نمونه این امر را می توان در اختلافی که میان شهرداری تهران با دولت محمود احمدی نژاد وجود دارد مشاهده کرد. ارگان های رسانه ای نزدیک به دولت هر از چندگاهی دست بر روی هزینه های سنگینی می گذارند که در این سال ها در مصلای امام خمینی صرف شده اما نتیجه این مخارج هنوز هم به جایی نرسیده که این مصلا بتواند کارکرد اصلی خود که همان برپایی نماز باشد را داشته باشد. در مثالی دیگر نیز چندی پیش ویژه نامه تهران روزنامه ایران و برخی سایت های نزدیک به جریان موسوم به «انحرافی» به اینکه شهرداری از «حرم عبدالعظیم حسنی» واقع در شهر ری بهره برداری مالی می کند پرده برداشتند. این نوع اختلافات البته درباره آرامگاه آیت الله خمینی به دلیل «قداستی» که سعی در ایجاد و حفظ آن توسط جمهوری اسلامی وجود دارد به این آسانی بروز پیدا نخواهد کرد.
بنایی استوارتر از برج میلاد
هر یک از انقلابیونی که از زمان ورود آیت الله خمینی به ایران و زمان درگذشت وی خاطراتی دارد درباره روند تصمیم گیری و آغاز ساخت «مرقد» وی روایت ها گفته اما «پرتال امام خمینی» ماجرای رسمی اش را اینگونه شرح داده است: «در شب ۱۴ خرداد زمانی که حال امام امت رو به وخامت بود، جلسهای با حضورمرحوم حاج سید احمد آقا خمینی و بعضی از اعضاء دفتر امام و علمای قم و تهران و مسئولین کشور در جماران تشکیل و در مورد محل دفن ایشان نظرهای مختلفی ارائه شد و هر یک از مسئولین و سران نظام و بعضی از مراجع و علماء پیشنهاداتی داشتند.
پس از جمعبندی که تهران مناسبتترین محل برای دفن امام است، با نظر مرحوم حجت الاسلام والمسلمین آقای حاج سید احمد خمینی و دیگران مقرر شد که پیکر امام(س) در نزدیکی شهدای بزرگوار انقلاب اسلامی و بهشت زهرا دفن شود. گروهی برای موقعیتیابی و انتخاب گزینه برتر به بهشت زهرا و اطراف آن عزیمت و پس از بررسی های همه جانبه محل فعلی را تعیین نمودو با همکاری سازمان بهشت زهرا منطقه مورد نظر از سوی مالک خریداری و واگذار شد. منابع مالی هزینههای این طرح عظیم از محل کمکهای مردمی، اعتبارات، همیاری دستگاهها و نهادها، نذورات، عایدات و موقوفات تأمین میشود. در زمان ارتحال تا اربعین امام خمینی (س)، حرم اولیه با مرکزیت ضریح مطهر شکل گرفت و پوشش آن با استفاده از امکانات موجود در کشور و سازه های فضایی در مدت کمی مسقف شد.»
به نوشته این سایت، مهندسی بنای «حرم امام» به گونهای انجام شده است که مقاومت سازههای بتونی آن بسیار بالا است و از سازههای برج میلاد هم مقاوم تر ساخته شده است.
قدسیت به واسطه مناره های طلایی
مانور هواداران آیت الله خمینی از ابتدای تشکیل جمهوری اسلامی بر وجود «کاریزما» در شخصیت وی بوده است. به عقیده آنها مرجعیت مذهبی وی و ویژگی های شخصیتی اش جزو عواملی بوده اند که باعث شده مردم ایران در سال ۵۷ به راهی که وی برگزید گرایش پیدا کنند. فارغ از درستی یا نادرستی این گزاره به نظر می رسد پس از درگذشت آیت الله خمینی و همزمان با آغاز دورانی تازه در حیات جمهوری اسلامی نزدیکان و هواداران خمینی حفظ «کاریزمایی» را که در وی می دیدند را به وسیله صرف هزینه های هنگفت برای آرامگاهش و تحت تاثیر قرار دادن مردمانی که از کنار مرقد می گذرند و یا به قصد بازدید و تجدید میثاق به آنجا می روند دنبال کردند. این ماجرا تا جایی پیش رفته که پس از گذشت بیش از بیست سال از درگذشت آیت الله خمینی هنوز هم ماشین آلات ساختمانی و کارگران در مجموعه «حرم مطهر» در حال تداوم پروژه و تکمیل و توسعه آن هستند. این اقدامات و مخارج سنگین فعالیت های عمرانی در «مرقد امام» همچنان برای مردم جنوب شهر تهران قابل مشاهده است. منطقه ای که جمهوری اسلامی در ابتدای امر چشم به آنجا و مردمانش داشت.
صفحه اى ديگر:
- مجلس نهم و اصلاح طلبان بر باد رفته
- فرهنگ در محاصره کمیسیون فرهنگی
- یاران احمدی نژاد در پارلمان اصولگرا
- مجلس نهم بدون سران موتلفه
- جامعهای که اصولگرایان میبینند
- مکتب ایرانی احمدی نژاد
- اماراتی ها از ابوموسی می گویند
- امارات پاشنه آشیل ایران است
- مبانی تاریخی حاکمیت ایران بر جزایر تنب و ابوموسی
- لبنان؛ هواداران و مخالفان آیت الله خامنهای
