"مانا" بودن غیر مقدس

امیر وارسته حیدری

(رفتار هوشمندانه مدنی و اعتراض روشمند مانا نیستانی منجرب به نتیجه ای مبارک شد و حکم ۲۵ ضربه شلاق یک هنرمند، لغو گردید)

قصدم از نوشتار پیش رو، استناد به آموزه ها و گذاره های اخلاقی متنوع و متکثر از عالمان مرتبطش نیست و پایش الگویی اینگونه از انسان زیستی را مصراً هم پیاله با قدیس پروری و نخبه گرایی از جنس پیامبر گونه اش نمی دانم.

اشاره ام به “مانا نیستانی”، تنها به مثابه نمونه ای جامع الشرایط است تا توان ساختارشناسی از منظری مدنی و مردم محور را افزون کرده باشد و هدف غایی، چالشی از جنس جامعه شناسی خودمانی برای مدعیان تفکر و روشنفکریست.

کارتونیست است، شما بخوانید نجار، پزشک، موزیسین، عطار یا نهایتِ تخصصی که ابزار زندگیمان می باشد؛ حال اینکه این “دانسته”، مولد توانمندی هاییست و ظرفیت فرصت و تهدیدهای فراوانی را علاوه بر اولویت اصلی موجودیتش در خود انباشته است، چه اینکه تمرکز این مجال، نگاه به “فرصت” با ترجمانی “مثبت” بوده و تأکید بر میل متداول انسانی برای دیده شدن این “خوب” بودن هایش غیر قابل انکار است؛ مثالش را آزاد اندیشی، ظلم ستیزی، فعالیت های خیریه، صلح دوستی، مهربانی، سخاوتندی و… در نظر بگیرید و متذکر می شوم که موضوع بحث، وظیفه اصلی تخصص نیست و “توانمندی” آن را نشانه رفته است، اما در نمونه مورد نظرمان تلاشی برای دیده شدن ندیده ایم و به دیگر سخن، تلاشش مختصِ ارتقای “خوب” های مورد نظرش با تکیه بر تعالی تخصص است؛ پرهیز از حاشیه های نامطلوب یا حتی ابزارهای مقبول چنان مصاحبه ها و نامه نگاری های سرگشاده با منتقدین و… وضوح ویژه ای در رفتار اجتماعیش داشته است.

پیشنهاد میکنم این صفت را با خصایص دیگرش ترکیب کنید؛ تعصب گریز، ثابت قدم، غیر مقلد و قاضی وجدان خود است، تملق را بر نمی تابد در همان زمان که هیجانات ساده و عاشقانه مخاطبش را تقابل مثبت می کند، ظرفیت های وجودی مرتبطانش را طلب می کند و نه بیشتر یا کمتر از آن؛ احساسات فردیش، غالب بر اعتقادات عمومی اش نیست و تعریفش از حریم، اغراق ناشده است. شخصیت تضارب پذیری که مقبول بسیاری از عقاید گونه گون می باشد، پردازنده بلوغ یک کنشگر فرهنگی، اجتماعی و سیاسیست واینها همه، رفتاری را در بینندگان اثرش نهادینه می کند که عاشقان لحظه هایش، فارقان همیشه اند.

طرح تشدید برخورد با مانکن ها و بدحجابی