خامنه ای فرمان داده است حماس را از نظر مالی بی نياز کنند. ايران گام به گام به سوی يک فاجعه ‏تاريخی ‏کشانده می شود. فاجعه ای که می تواند در نهايت به دخالت نظامی ناتو در ايران و حتی تلاشی و ‏تجزيه ‏کشور بيانجامد. هيچ گاه موجوديت و تماميت ايران به اندازه امروز در مخاطره قرار نداشته است.‏

علی خامنه ای به دولت فرمان داده است تا سازمان حماس را به لحاظ مالی بی نياز کنند. ‏اين را همه فعالان و ناظران ‏سياسی در ايران می دانند. يک ناظر آگاه مقيم تهران به من ‏گفت که در جريان سفر خالد مشعل سيد علی خامنه ای ‏به رهبر حماس اطمينان داده است ‏که تا زمانی که بر مواضع مستحکم خود عليه اسرائيل ايستاده است از کمک های ‏بيدريغ ‏و نامحدود مالی و معنوی جمهوری اسلامی برخوردار خواهد بود. خامنه ای بر اين عقيده ‏است که هرگونه ‏وابستگی مالی دولت آينده حماس به کشورهای غربی و يا عربی مايه ‏رشد گرايش های سازشکارانه در اين سازمان ‏خواهد بود و به همين دليل بايد خيال سران ‏سازمان حماس و جنگ جويان آن به لحاظ مالی کاملا آسوده باشد.‏
از ديدگاه بنيادگرايان، سازمان حماس که در صف مقدم جنگ عليه اسرائيل پيکار می کند ‏نزديکترين و بهترين متحد ‏جمهوری اسلامی در منطقه و جهان است. علاوه بر اين ‏جمهوری اسلامی سازمان حماس را يکی از ابزارهای موثر ‏سياست های خود در منطقه ‏می داند بنيادگرايان ايران بر آن هستند که حمايت قاطع از حماس نه فقط نفوذ آن را در اين ‏‏سازمان نظامی – سياسی گسترش می دهد، بلکه در رقابت با سازمان القاعده برای گرفتن ‏رهبری جنبش های ‏بنيادگرای جهان اسلام نيز دست آنان را هرچه قوی تر می کند. از اين ‏گذشته آنها بر اين باورند که جنبش های ‏بنيادگرايای اسلامی بويژه سازمان حماس به اندازه ‏بمب هسته ای دارای اهميت و نقش بازدارنده تهاجم نظامی خارجی ‏هستند. بر آن هستند که ‏غرب بويژه ايالات متحده از ترس حملات انتحاری و انتقامی اين جريانات در حمله به ‏تاسيسات ‏اتمی ايران دچار ترديد می شود.‏
در واقعيت امر نيز سرنوشت حماس و اغلب جريانات کوچکتر مشابه آن در کشورهای ‏اسلامی با سرنوشت جمهوری ‏اسلامی و سوريه پيوند خورده است.‏
پس از ديدگاه بنيادگرايان، طبيعی است که بخشی از درآمد سرشار نفت ايران سهم سازمان ‏حماس باشد و پادگان های ‏نظامی ايران به محل آموزش جنگ جويان حماس تبديل گردد.‏
از ميزان دلارهای نفتی ايران که بايد از اين پس بيش از پيش برای عمليات نظامی حماس ‏هزينه شود هيچ کس اطلاع ‏دقيقی در دست ندارد. اما به يقين می توان گفت که بنيادگرايان ‏ايران دربخشش به سازمان حماس از جيب ملت ايران و ‏منافع ملی ايران سخاوتمندند. ‏احمدی نژاد در جريان نمايش های انتخاباتی وعده می داد که پول نفت را به سفره های ‏نان ‏محرومان ايران می رساند. حالا کسانی که به او رای دادند کم کم متوجه می شوند که او و ‏امثال او پول نفت را به ‏سفره تروريستهای عرب می برند و يا در راه مقاصد جنگ طلبانه ‏و نظامی، مقاصدی کاملا برضد منافع ملی ايران بويژه ‏برضد نيازهای محرومان هزينه ‏می کنند. اما خطر اصلی در آن است که در اين بازی خطرناک، ايران و ايرانيان به تمامی ‏‏قربانی شوند.‏
بنيادگرايان در کژراه ای می رانند که احتمالا ديريازود به روياروئی همه جانبه اقتصادی ‏و چه بسا نظامی با آمريکا و اروپا ‏می انجامد. آنها در اين روياروئی محتمل با غرب برای ‏خود دو متحد اصلی قائل اند.‏
‏۱- فاشيسم مذهبی در داخل.‏
‏۲- بنيادگرائی ضد آمريکائی و ضد اسرائيلی کشورهای عرب و اسلامی در خارج از ‏ايران.‏
از همين رو است که – همان گونه که در يادداشت های پيشين نوشته ام- رندانه می کوشند ‏فاشيسم مذهبی را بر ‏غرور ملی و ناسيوناليسم ايرانی سوار کنند و اين کار را در داخل ‏ايران با بهره برداری از مواضع ناشيانه غرب در برخورد با ‏بحران هسته ای تاکنون به ‏پيش برده اند.‏
در خارج از ايران نيز برای افکار عمومی کشورهای اسلامی و جنبش های بنيادگرای در ‏حال رشد حساب باز کرده اند. ‏شعارهای عريان ضد اسرائيلی احمدی نژاد و ساير مقامات ‏جمهوری اسلامی مستقيما برای جلب افکار عمومی ‏کشورهای مسلمان و دامن زدن به ‏جنبش های بنيادگرای اسلامی در اين کشورها تکرار می شوند. اما چه فاشيسم ‏مذهبی ‏ايران و چه جنبش های بنيادگرا و جريانات انتحاری کشورهای اسلامی با وجود همه ‏قدرت تخريبی خود از ‏فاشيسم هيتلری قوی تر نيستند و در برابر واقعيت های کنونی جهان ‏معاصر محکوم به شکست و نابودی اند. منتها ‏ممکن است که در آتشی که پيش از نابودی ‏محتوم خود برپا کرده اند آرزوها و اميدهای ملت ما را به خاکستر تبديل کنند. ‏و همين ‏نگرانی است که می تواند مايه دغدغه خاطر و چاره جوئی هر آن کس که به آينده ايران ‏می انديشد، باشد.‏
اگر خط مشی کنونی جمهوری اسلامی ادامه يابد، و جنبشی در پائين و يا جريانی در بالا ‏راه را بر آن نبندد، ايران گام به ‏گام به سوی يک فاجعه تاريخی کشانده می شود. فاجعه ای ‏که می تواند در نهايت به دخالت نظامی ناتو در ايران و ‏حتی تلاشی و تجزيه کشور ‏بيانجامد. هيچ گاه موجوديت و تماميت ايران به اندازه امروز در مخاطره قرار نداشته ‏است.‏
دريغا اگر همه مخالفان خط مشی کنونی نتوانند برای جلوگيری از فاجعه ای که برای ‏ايران دهان باز کرده است دست ‏هم ياری و هم کاری به سوی يکديگر دراز کنند.‏

‏ ‏


 

‏جمعه ۵ اسفند ماه ‏
علی کشتگر