چه برای مخالفان ايرانی استبداد دينی و چه برای جامعه جهانی تفکيک صريح حق طبيعی مردم ايران از مقاصد ماجراجويانه جمهوری اسلامی و دفاع از آزادی و حقوق بشر در ايران مهمترين شرط لازم برای منزوی کردن فاشيسم مذهبی و شکست موثر و کم هزينه آن است.

 

 

هيچ چيز بدتر از اين نيست که سران جمهوری اسلامی موفق شوند مردم و يا بخش مهمی از مردم را به بهانه دفاع از منافع ملی ايران به حمايت ازسياست هسته ای خويش برانگيزانند. چرا که در آن صورت مساله سرکوب حقوق بشر و نابودی آزادی های سياسی به دست حاکميت تحت الشعاع درگيری ايران با جامعه جهانی قرار می گيرد و دنيا نيز به جای جدا کردن خواسته های مردم ايران از مقاصد رژيم حاکم، حکومت خودکامه وملت را يگانه می بيند و در نتيجه روياروئی جهانی با حاکميت به رويائی با همه ايران تبديل می شود. امری که فاشيسم مذهبی از آن سود خواهد جست و نابودی محتوم آن نيز می تواند با تلاشی و تجزيه ايران همراه شود.
طبيعی است که سران جمهوری اسلامی با زيرکی بکوشند نگرانی و مخالفت جهانی با تجهيز حاکميت به صنايع هسته ای را مخالفت آمريکا و اروپا با حق طبيعی ملت ايران در داشتن صنايع صلح آميز هسته ای وانمود کنند. و نيز طبيعی است که مردم ايران حق استفاده از صنايع هسته ای را مثل هر ملت ديگری حق طبيعی خود بدانند و مخالفت قدرت های جهانی را با اين حق طبيعی برنتابند.
بنابراين چه برای مخالفان ايرانی استبداد دينی و چه برای جامعه جهانی تفکيک صريح حق طبيعی مردم ايران از اهداف ماجراجويانه جمهوری اسلامی و دفاع از آزادی و حقوق بشر در ايران مهمترين شرط لازم برای منزوی کردن فاشيسم مذهبی و شکست موثر و کم هزينه آن است.
هوشمند ترين رهبران فاشيسم مذهبی، از مدتها پيش تشخيص داده اند که بجز دسته های منزوی وابسته به سپاه و بسيج کس ديگری را نمی توان با شعارهای افراطی مذهبی بسيج کرد و به دنبال خود کشاند، اما برای مسايل ملی ميهنی چرا. آنها در مساله بحران هسته ای با زيرکی تمام پرچم حق ملت و منافع ملی را بالا برده اند و زيرکانه درصددند که فاشيسم مذهبی را بر غرور و ناسيوناليسم ايرانی پيوند دهند. برخی از اذهان ساده – عمدتا در ميان قديمی های جبهه ملی و نيروهای موسوم به ملی مذهبي- بدون آن که متوجه مقاصد واقعی افراطيون مذهبی باشند به جای تاکيد بر تقدم آزادی بر ساير حقوق ملت و تصريح برماهيت ضد ملی و ناتوانی فاشيسم مذهبی در دفاع از منافع ملی ايران در مساله هسته ای حرفهای سران استبداد را تکرار می کنند. که همين مساله نشانه تاثير تبليغات رژيم و احتمال ايجاد اغتشاش در اذهان عمومی در مساله بحران هسته ای است. خلاصه آن که سران استبداد همه امکانات تبليغاتی خود را به کار گرفته اند تا در مساله هسته ای عرق ملی و ميهن پرستانه ايرانيان را با خود همراه کنند تا به زعم خود نهضتی به مراتب بزرگتر و دامنه دارتر از نهضت ملی نفت را در دفاع از برنامه هسته ای جمهوری اسلامی به راه اندازند. نهضتی که پايه های سست شده استبداد را هم در برابر جهانيان و هم در عرصه ملی با سرکوب هرچه بيشتر گرايش ها و حرکت های آزاديخواهانه دوباره تحکيم کند. در رويای برپائی چنين نهضتی است که علی لاريجانی دبير شورای امنيت ملی جمهوری اسلامی می گويد : در مساله هسته ای ميان همه ايرانيان در داخل و خارج همدلی پديد آمده است...(نقل به معنی).
پس می شود گفت که باند حاکم نظامي- امنيتی در جمهوری اسلامی که البته رويای دستيابی به سلاح اتمی را نيز از ديرباز به سر دارد با طرح و نقشه ای حساب شده بحران هسته ای را ايجاد کرده است. آنها بر اساس اين تحليل که در شرايط کنونی آمريکا و اروپا امکان مداخله مستقيم نظامی در ايران ندارند به استقبال بحران هسته ای رفته اند، تا اهداف زير را نبال کنند:
۱-به بهانه دفاع از منافع ملی برای فاشيسم اسلامی پايگاه اجتماعی قدرتمندی که ضامن تحکيم رژيم است ايجاد کنند و در سلسله مراتب قدرت نيز مخالفان خود را تسويه کنند. احمدی نژاد در بيانيه روز يک شنبه ( ۱۶ بهمن) خود خطاب به ملت ايران که با ادبيات دفاع ازمنافع ملی نوشته شده می گويد:
" اين خادم کوچک از مردم شريف تقاضا دارد تا در ايام عزای حسينی در محافل و مجالس ذکر آن حضرت و به ويژه در يوم الله بيست و دوم بهمن نظر خود را در مورد حق ملی برخورداری از انرژی هسته ای که کمتر از حق ملی شدن صنعت نفت نيست با صدای بلند و رسای خود ابراز دارند تا همه جهانيان بار ديگر شاهد خواست و اراده ملت رشيد ايران باشند و دولت خادم نيز به وظايف خود عمل خواهد کرد."
۲- فعلا که آمريکا با بحران عراق و افغانستان روبه رواست از فرصت استفاده کرده و با خروج از آژانس هسته ای و پايان دادن به نظارت آژانس فعاليت های خود را برای دستيابی به تکنولوژی هسته ای مورد نظر خويش تشديد کند. احمدی نژاد در همين بيانيه خود بر اين موضع که غرب فعلا قادر به انجام کار مهمی عليه ايران نيست پا می فشارد و می گويد: " آنان که قادر نيستند هيچ اقدام قابل توجه و اثرگذاری را عليه منافع ملت ايران انجام دهند، می خواهند با فشار سياسی ما را وادار به عقب نشينی کنند." حتم بدانيم که باند نظامی حاکم شرايط را برای توسعه و تکميل صنايع هسته ای و تبديل جمهوری اسلامی به قدرت اتمی مناسب ديده و منافع و موجوديت ايران را در اين قمار ماجراجويانه و خطرناک به بازی گرفته است.
حکومت جمهوری اسلامی طبق نقشه به استقبال بحران هسته ای و پيامدهای بعدی آن می رود. اما آيا در ميان نيروهای اپوزيسيون و يا درميان قدرت های اصلی مخالف تجهيز جمهوری اسلامی به صنايع هسته ای طرح و نقشه سياسی حساب شده ای برای خنثی کردن نقشه سياسی رژيم در کشاندن ملت ايران به ميدان مقابله خود با قدرت های جهانی و مخالفان داخلی ديده می شود؟ پاسخ من به اين پرسش منفی است.
به باور من مهمترين عرصه پيکار با فاشيسم دينی و برنامه های ماجراجويانه آن دفاع از آزادی و حق حاکميت ملی ايران و بردن اين ايده به ميان مردم است که باند نظامی بحران هسته ای را برای تحکيم قدرت خود علم کرده است. که مخالفت جهانی با توسعه صنايع هسته ای ايران بخاطر مخالفت با جريانی است که پرچمدار بنيادگرائی اسلامی و خواهان نابودی اسرائيل و حامی جنبش های بنيادگرا و تروريستی دينی در منطقه است. که دنيا نه می تواند و نه می خواهد مخالف توسعه صنايع هسته ای ايرانی باشد که آزادانه حکومت گران خود را بر می گزيند. اما بسيار منطقی است که جهان به حکومت خودکامه ای که حامی ترور و خشونت دينی در هرکجای جهان امروز است، ابراز نگرانی کند و با تجهيز آن به صنايع هسته ای که می تواند به توليد بمب اتمی بيانجامد از در مخالفت درآيد.
۲۶ سال است که رهبران جمهوری اسلامی به بهانه مبارزه با خطر مداخله خارجی و مبارزه با قدرت های بيگانه، ثروت ها و فرصت ملی را بر باد داده و بدين وسيله به عمر خود کامگی دينی افزوده اند. بحران هسته ای و دعوت از مردم برای حمايت از منافع ملی در اين بازی خطرناکترين ترفندی است که افراطی ترين دشمنان آزادی و حاکميت ملی مردم ايران برای بقای حکومت خود علم کرده اند. دريغ از مردم ايران اگر پس از ۲۶ سال تجربه تلخ، عرق ملی و ميهنی خود را نثار خودکامگانی کنند که از آغاز تا به امروز منافع ملی ايرانيان را قربانی اهداف بنيادگرايانه و ضد ملی خود کرده اند و در بحران هسته ای کنونی بی اعتنائی به مصالح و منافع ملی ايران را به اوج رسانده اند.
جريانات اپوزيسيون، روشنفکران جامعه ايران و قدرت های جهانی مخالف تجهيز بنيادگرائی دينی به صنايع هسته ای، در صورتی می توانند به طور همزمان در جهت منزوی کردن فاشيسم مذهبی در ايران حرکت کنند که حساب حاکميت را از حساب ملت کاملا و به روشنی جدا کنند.
مخالفت جهانی با تجهيز حاکميت ايران به صنايع هسته ای بايد همراه باشد با دفاع از آزادی و حقوق بشر در ايران و دفاع از حق مردم ايران و حکومت دموکراتيک آينده ايران از داشتن چرخه کامل صنايع هسته ای در غير اين صورت فاشيسم مذهبی موفق خواهد شد بر ناسيوناليسم ايرانی سوار شود. امری که همه از آن زيان خواهند ديد.

 

سه شنبه ۱۸ بهمن ۸۴
علی کشتگر