اين که آيا وزير کشور سوريه، قاضی کنعان، خودکشی کرد يا به دستور مقامات سوری کشته شد، فرقی در اصل قضيه نمی دهد که مرگ او نماد و نشانه دوره پايانی يکه تازی های تروريسم دولتی نه فقط در سوريه که در همه خاورميانه است.

زمانی بود که سازمانهای اطلاعاتی و شبکه های تروريستی رژيم های سوريه، جمهوری اسلامی،  ليبی و عراق (دوره صدام) به بهانه مبارزه با سلطه خارجی و يا دفاع از برخی آرمان های مذهبی و قومی اما در واقع برای ريشه کن کردن مخالفان خود و تحکيم پايه های خودکامگی هر که را که می خواستند در هرکجای جهان که بود به نوعی به قتل می رساندند و خيالشان هم تخت بود که چون در کنف حمايت بلوک شرق هستند و غرب هم عمدتا به فکر منافع و مطامع خويش است، مجبور نيستند حسابی به کسی پس بدهند. سياهه کسانی که در دو سه دهه گذشته به دست رژيم های جمهوری اسلامی،  صدام حسين، حافظ اسد و قذافی در داخل و خارج محدوده جغرافيائی اين گونه رژيم های خودکامه سربه نيست شده اند به هزاران نفر می رسد. اين دوران حالا ديری است که به پايان عمر خود نزديک شده است.

جهان امروز هر عيب و ايرادی داشته باشد، اين حسن را دارد که ديگر عرصه يکه تازی ها و خودکامگی های رژيم هائی که به موهبت تروريسم دولتی خود را سرپا نگه می داشتند، نيست.

اما درک اين دگرگونی شرايط برای همه آنانی که از نردبان ترور و آدم کشی بالا رفته و هنوز مناصب و مقامات مهم دولتی را در کشورهای پيشگفته در اختيار دارند، آسان نيست. وزير کشور سوريه که اتفاقا بارها به ايران سفر کرده و مناسبات دوستانه و ويژه ای هم با سران جمهوری اسلامی داشت از شمار همين بخت برگشتگان بی خبری بود که پس از ترور رفيق حريری انگشتهای اتهام زيادی به سمت وی نشانه رفت. دست آخر هم رژيم سوريه برای نجات خود، از دست فشارهای فزاينده ای که برای پيدا کردن آمران و عاملان قتل رفيق حريری در جريان است، او را قربانی کرد. همان گونه که در ايران سعيد امامی را برای مختومه کردن پرونده قتل های سياسی زنجيره ای قربانی کردند.

خودکشی و يا به احتمال قوی ترترورقاضی کنعان که پيش از تصدی وزارت کشور به مدت دو دهه رئيس شبکه مخوف امنيتی سوريه در لبنان بود، برای مزدوران و کارگزاران رژيم های خودکامه پيام روشنی دارد و آن اين است که دوران آدم کشی و جنايت های بی مکافات به سر آمده است.که رژيم های خودکامه ديگر نمی توانند مثل گذشته ها جنايات خود را پنهان کنند.

مقامات و فرماندهان گوش به فرمان از اين پس بايد در اجرای فرامين ترديد کنند و بدانند که رژيم و رهبران خودکامه از اين پس ناتوان تر از آن اند که بتوان در سايه آنها و برای بقای قدرت آنها با خاطر آسوده به هر جنايت دست زد.

قتل و يا خودکشی وزير کشور سوريه برای همتايان ايرانی وی هشداردهنده و نگران کننده است. پيامد اين اتفاق تضعيف هرچه بيشتر اين گونه رژيم ها از بيرون و از درون است. با خودکشی اجباری و يا قتل قاضی کنعان دنيا بيش از پيش به مسووليت سوريه در ترور جنايتکارانه رفيق حريری پی می برد و نسبت به ادامه پرونده مصرتر می شود. ديری نخواهد پائيد که بسياری از سردمداران کنونی جمهوری اسلامی نه فقط بخاطر آن چه با مردم خود کرده اند، بلکه به خاطر آن چه حزب الله لبنان و گروههای مشابه آن درسايه حمايت رژيم ايران عليه اسرائيل و يا عراق کرده اند، مجبور به پاسخگوئی شوند. در آن زمان سرنوشت بسياری از آنها بهتر از سرنوشت قاضی کنعان و سعيد امامی نخواهد بود.

 

شنبه ۲۳ مهر ماه ۸۴

علی کشتگر