جمهوری اسلامی تا همين جا از صنايع هسته ای ايران برای تحکيم موقعيت خود به خوبی بهره برداری کرده است.
سران جمهوری اسلامی مدتها است به اين نتيجه رسيده اند که آمريکا با توجه به دشواريهای نظامی و سياسی گوناگونی که در عراق و افغانستان دارد، توانائی حمله نظامی زمينی به ايران ندارد. بويژه آن که ادامه عمليات انتحاری در عراق و ادامه حضور نيروهای آمريکائی در اين کشور کم کم دارد موجی از مخالفت عليه حضور نيروهای آمريکائی در عراق را در درون آمريکا دامن می زند. در حالی که از دوران جورج بوش فقط سه سال باقی مانده است اکثريت مردم آمريکا حالا به اين نتيجه رسيده اند که دخالت نظامی در عراق اشتباه بوده است. اين نظر هر روز دارد طرفداران بيشتری حتی در ميان جمهوريخواهان پيدا می کند بعيد است در چنين شرايطی حکومت جورج بوش قادر باشد جمهوری اسلامی را با تهديد به دخالت نظامی بترساند. البته حمله هوائی به تاسيسات هسته ای ايران ممکن است. اما چنين حمله ای به سود سران جمهوری اسلامی تمام می شود و البته بهای نفت را نيز می تواند به سرعت افزايش دهد.
- سران جمهوری اسلامی می دانند که با توجه به نياز فزاينده بازار جهانی به نفت و با توجه به سير صعودی نفت، تحريم اقتصادی ايران نيز در شرايط کنونی آسان نيست. چرا که دست کم بهای نفت را از اين که امروز هست نيز بالاتر می برد و اقتصاد جهانی را با خطر بحران و رکود مواجهه می سازد.
- و بالاخره آن که سران جمهوری اسلامی می دانند که توافق ميان اعضای دائم شورای امنيت برای اتخاذ تصميم تنبيهی عليه ايران فعلا ممکن نيست. چرا که چين قطعا و روسيه و شايد هم فرانسه احتمالا با آمريکا به آسانی در اين مورد به تفاهم نمی رسند.
با توجه به همين موارد سه گانه پيشگفته است که جمهوری اسلامی غنی سازی اورانيوم در تاسيسات اصفهان را از سرگرفت و ادامه داد. حتی می شود گفت که با توجه به همين شرايط بود که خامنه ای در کنار زدن رفسنجانی و برکشيدن احمدی نژاد ترديد نکرد.
حالا خامنه ای و ديگر رهبران رژيم جمهوری اسلامی در صددند از صنايع هسته ای به عنوان وسيله ای برای چانه زدن و گرفتن حداکثر امتياز ممکن از آمريکا و اروپا استفاده کنند. تاکنون هم در اين زمينه تا اندازه ای موفق بوده اند. هم آمريکا وهم اروپا حاضراند بسياری از تحريم های صنعتی پيشين را بردارند تا جمهوری اسلامی از صنعت غنی سازی دست بردارد. اما سران حاکميت ايران در اصرار بر غنی سازی اورانيوم به دنبال امر مهم تری هستند و آن تضمين امنيت رژيم و حاکمان است. به سخن ديگر جمهوری اسلامی نه فقط در چانه زنی بر سر آينده صنايع هسته ای خواهان لغو تحريم های معينی است که از دهه های پيشين اعمال می شده بلکه خواهان چشم بستن غرب بر سرکوب آزادی ها و نقض فاحشن حقوق بشر و حقوق اقوام ايرانی است. آيا آمريکا و اتحاديه اروپا در اين زمينه تسليم تمايلات جمهوری اسلامی خواهند شد؟ احتمالا فقط در يک صورت در اين زمينه با جمهوری اسلامی به همکاری نخواهند رسيد و آن وجود يک جنبش نيرومند آزاديخواهانه در ايران است.
 

"ميهن"