گفتگو: داود خدابخش

 

دویچه وله: آقای دوانی، پرونده‌ی قتل برادر شما پیروز دوانی در چه مرحله‌ای‌ست؟ آیا اصلا مقامات قضایی جمهوری اسلامی ایران وقوع و مسئولیت قتل پیروز دوانی را پذیرفته‌اند؟

 

حسین دوانی: تا بحال با هر اقدامی که در داخل مملکت شده است، خواهر من به دفتر ریاست جمهوری شکایت کرده، به وزارت اطلاعات رفته و به هر جایی که می‌توانسته رفته و شکایت کرده و مسئله را پیگیری کرده است. آنها گفته‌اند، ما اصلا چنین موردی را نداریم. حتا در یکی از موارد گفته بودند که ما پیروز دوانی را نمی‌شناسیم. شاید که ایشان را در خیابان کشته‌اند و بروید به اداره‌ی آگاهی. ایشان به اداره‌ی آگاهی می‌رود، آنجا هم می‌گویند: خانم این قتلی که انجام شده، اصلا به ما ربطی ندارد. این در اختیارات وزارت اطلاعات است. بنابراین تا بحال بطور رسمی از طرف جمهوری اسلامی هیچ موردی بیان نشده است. مضافا بر اینکه من در سال ۹۹ به کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل رفتم و با آقای موریس کاپیتورن صحبت کردم،‌ ایشان گفت که من نامه می‌نویسم به ایران. ایشان وقتی جواب ایران را به من دادند این بود که ما اطلاعی نداریم، اگر خبر پیدا کردیم شما را در جریان می‌گذاریم. و بعدش، هشت ماه بعد در دیماه سال ۸۰ و سال ۸۱ در واقع در دیماه دو احضاریه به در خانه‌‌مان آمده بود که شعبه‌ی ۱۲ دادگاه انقلاب در خیابان شریعتی پیروز دوانی را برای پاره‌ای از اظهارات دعوت کرده بودند. من این مدارک را برای بار دوم بردم پیش آقای کاپیتورن و به او گفتم، آقا ما در ایران یک مثالی داریم كه مى‌گوید: ”دم خروس یا قسم حضرت عباس” و برایشان مسئله را شکافتم و گفتم این مدارک را با هم مقایسه کنید. ایشان سری تکان داد و گفت، من نمی‌توانم کاری بکنم. من فقط می‌توانم پیگیری بکنم. بطور رسمی تا بحال از طرف جمهوری اسلامی از مراکز و نهادهای رسمی هیچ اطلاعی داده نشده و قبول نشده است.

 

دویچه وله: از نظر شما چه شواهدی مبنی بر قتل سیاسی پیروز دوانی وجود دارد؟

 

حسین دوانی: اولا که ۲۵ آگوست سال ۹۸ آقای داریوش فروهر یک اطلاعیه رسمی داد که پیروز ربوده شده است. بعد ما پیگیری کردیم. اکبر گنجی، یکی از خبرنگاران آنموقع در ایران که الان در زندان است، به همین دلایل طی چند گفتار و نوشتار در نشریات مختلف گفت که پیروز دوانی در اواخر شهریور همان سال ۷۷، چون ۲۳ شهریور  دستگیر شده بود، به فتوای «محسنی اژه‌ای» کشته شده است. یعنی فتوای قتلش را او داده است. امیرفرشاد ابراهیمی یکی از کسانی که در همان مرکز کار می‌کرده و قبلا جزو گروه فشار بود و بعد هم در پرونده‌ی نوارسازان مطالبی را مطرح کرده بود، بطور رسمی اعلام می‌کند که آنجا حضور داشته است، چون کارشان بررسی نشریات بوده که محتواى این نشریات را مطابقت بدهند با مسایل اسلام و غیره. او می‌بیند که پیروز دوانی را به آنجا می‌آورند و حتا آدرس دقیق می‌دهد که این محل بازداشتگاه شماره‌ی ۶۰۰ در یکی از خانه‌های تیمی وزارت اطلاعات بوده است. آقای ابراهیمی اعتراض می‌کند و می‌گوید کار ما بررسی پرونده‌ها و روزنامه‌ها بوده است. آنها می‌گویند که این مورد اشکال ندارد. آقای ابراهیمی می‌گوید که پیروز دوانى را در آنجا بمدت یکماه ایشان شکنجه کردند و بعد کشته شد. یک شاهد دیگر، آقای عبداله نوری است که می‌خواسته در دادگاه خودش این را مطرح بکند که به دلایل سیاسی مطرح نکرد. شاهد دیگر آقای عمادالدین باقی است که در این زمینه مطلب بسیار نوشته است. یک شاهد دیگر آقای رضا یوسفیان، نماینده‌ی ششم مجلس است که در یک کمیسیون تحقیق و تفحص در یک مصاحبه اعلام کرد که ما از «در‌ی ‌نجف‌آبادی» در مورد پیروز سوال کردیم و ایشان در مورد قتل پیروز دوانی مطالبی گفت. که بعدها کمیسیون بخاطر همان دادگاه فرمایشی مشکلات پیدا کرد و دیگر موضوعش تکرار نشد. و از همه مهمتر آقای ناصر زرافشان، وکیل پرونده بود که با بررسی پرونده به این نقص پی می‌برد كه مسئله‌ى پیروز وسط کار یکدفعه حذف می‌شود. در چند مصاحبه‌ی رادیویی با رادیو فردا بخصوص در دو مصاحبه‌ی آخرش به نقص این پرونده اکتفا می‌کند و آشکار و مشخص می‌کند که مسئله‌ی پیروز دوانی در این جریان مثل اینکه از بین رفته است و سپس ایشان را بعنوان کسی که اقدام علیه امنیت ملی و اسناد دولتی را افشا كرده است، به زندان انداختند که هنوز هم در زندان هستند. این شاهدهای ما هستند.

 

دویچه وله: خواست شما بعنوان عضو خانواده‌ی دوانی چیست ؟

 

حسین دوانی: در واقع من دو خواست دارم. یکی، برملاشدن این قضیه همانطور که مطرح کردم است که باید توسط یک گزارشگر ویژه‌ی حقوق بشر از سازمان ملل پرونده باید بررسی بشود، و اینكه كل قتل‌ها بررسی شوند و خودبخود وقتی پرونده‌ی قتل‌های سیاسی ـ عقیدتی موسوم به «قتلهای زنجیره‌ای» بررسی شود، پرونده‌ی پیروز هم رو می‌آید. و با آنچه از پرونده نقل شده است، آنجا كه دری نجف‌آبادی حتا برمی‌گردد می‌گوید: ”این کمونیست را تمامش کنید”، البته به فتوای محسنی اژه‌ای. این یکی از خواسته‌های ماست. دیگر اینکه در یک دادگاه بین المللی یا یک دادگاه صالحه در ایران که زیر نظر قضات واقعا شریف ایرانی که بسیاری‌شان هنوز هم وجود دارند و با وکالت آقای ناصر زرافشان که این پرونده را تا به آخر خوانده است، مسایل آن را می داند و همین شاهدهایی که گفته‌ام بعنوان کسانی که می‌توانند مطلب مطرح کنند مانند: آقای اكبر گنجی، امیرفرشاد ابراهیمی، رضا یوسفیان، عبداله نوری، عمادالدین باقی و بسیاری از کسانی که در این زمینه در ایران مطلب نوشته‌اند و حتا بسیاری از دانشجویان مثل آقای طبرزدی که در مورد ایشان خیلی مطلب نوشت و راجع به قتل ایشان هم چیزهایی گفت ، اینها را بعنوان شاهد می توانم معرفی کنم.

 

دویچه وله: آقای حسین دوانی خیلی ممنونم از توضیحاتتان.

حسین دوانى: من هم از شما متشكرم.